Jan Henryk XV von Hochberg
Biografia
Jan Henryk XV von Hochberg, znany jako książę von Pless, urodził się 23 kwietnia 1861 roku w Pszczynie jako pierworodny syn Jana Henryka XI Hochberga von Plessi Marii von Kleist. W 1879 ukończył wrocławskie Gimnazjum św. Marii Magdaleny, a następnie studiował nauki ekonomiczne na uniwersytetach w Berlinie, Genewie i Bonn, by przygotować się do zarządzania rodzinnym majątkiem. W 1883, w wieku 22 lat, otrzymał od cesarza Wilhelma I tytuł książęcy Fürst von Pless.
W latach 1881-1882 służył w armii cesarskiej, początkowo jako ochotnik w królewskim pułku huzarów, a później w pułku huzarów gwardii. Po opuszczeniu szeregu w stopniu porucznika, odbył długą podróż dookoła świata, odwiedzając Indie i Amerykę Północną. Po powrocie pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w Berlinie, gdzie poznał Wilhelma Hohenzollerna. W 1886 został przeniesiony na placówkę dyplomatyczną w Brukseli, a w 1887 jako attaché w ambasadzie w Paryżu.
W 1890 został sekretarzem w ambasadzie niemieckiej w Londynie, gdzie poznał Marię Teresę Cornwallis-West, znaną jako Daisy. Para się poślubiła 8 grudnia 1891 w kościele św. Małgorzatyw Westminsterze. Ich małżeństwo upłynęło na podróżach po Europie, Afryce, Azji i Ameryce. Z małżonkową miał czterech dzieci: córkę, która zmarła po urodzeniu, oraz trzech synów - Jana Henryka XVII, Aleksandra i Konrada (zwany Bolkiem).
Po śmierci ojca w 1907 roku objął wyższy tytuł książęcy i jeden z największych majątków w Niemczech - dobra pszczyńskie i wałbrzyskie, obejmujące tysiące hectarów ziem, kopalnie węgla kamiennego, browar w Tychach i inne przedsiębiorstwa. Systematycznie zadłużał majątek, ale w latach 1914-1924 dokonał licznych inwestycji przemysłowych na Dolnym Śląsku.
Po I wojnie światowej jako pierwszy wysunął ideę niepodległości Górnego Śląska, wspierając finansowo i dyplomatycznie Związek Górnoślązaków. W 1922 przyjął obywatelstwo polskie, rozwiódł się z Dawny, a w 1925 zawarł związek z Klotyldą de Silva y Gonzales de Candamo, który zakończył się rozwodem w 1936. W 1937 roku doprowadził do ugody z polskimi władzami, zrycząc się górnicze przywileje i podpisując układ podatkowi, dzięki któremu Polska przejęła 56% jego dóbr. Zmarł 31 stycznia 1938 roku w paryskim hotelu Ritz na ataku serca, został pochowany 7 lutego 1938 w Parku Zamkowym w Pszczynie.